Eerder kondigde ik hier aan samen met Merlan van Holten een profielwerkstuk te schrijven over het gevoerde crisisbeleid van oliegigant BP na de olieramp in de Golf van Mexico in 2010. Inmiddels hebben we de werkzaamheden afgerond en is het document ingeleverd. Hieronder is Van olieramp tot communicatiecrisis te downloaden.

Download Van olieramp tot communicatiecrisis

Ieder jaar publiceert Trouw een lijst waarin middelbare scholen in heel Nederland worden beoordeeld. Nooit heeft die lijst mij zoveel geïnteresseerd, maar dat hield dit jaar op. Gisterenmiddag trotseerde ik de ijsbaan die zich Utrecht noemt om bij een boekenwinkeltje aan de Oude Gracht de op dat moment nog zeer gewaardeerde Trouw aan te schaffen, om mij vervolgens richting het Ledig Erf te begeven.

Dit stukje schrijf ik om me te verzekeren dat ik heb gedaan wat ik kan om ervoor te zorgen dat mijn school niet het slachtoffer wordt van middelbare schoolkiezers die achter hun krant aanlopen. UniC, waar ik sinds 2005 bijna elke schooldag rondloop, wordt vrij genadeloos afgeschilderd als een school waarvoor de gemiddelde groep achtleerling beter niet kan kiezen. Natuurlijk, UniC is een nieuwe school met een moderne manier van leren, en natuurlijk uit zich dat ook in opstartproblemen. Maar de behandeling die Trouw aan UniC schenkt is niet terecht.

Op pagina’s 4 en 5 van het speciale katern ‘schoolprestaties’ genaamd staan twee artikelen over twee scholen: door Trouw geschetst als twee tegenpolen. Bovenaan staat boven de eerste van deze  pagina’s “goede school” en boven de tweede pagina, waar ook het artikel over UniC op te vinden is, “slechte school.” Een bijzonder scheve vergelijking, aangezien het hier gaat om een school die al geruime tijd bestaat en dus eer langere traditie en veel ervaring heeft in het geven van de examentraining tegenover een school die haar eerste lichting Vwo-geslaagden net heeft afgeleverd.

Daarnaast is het vreemd om te zien dat de vroege conclusietrekking die in de eerste twee woorden van op de pagina al gedaan wordt in de zin die als een ondertitel gebruikt wordt  weer wordt tegengesproken. “De slechte scores van de eerste havo-lichting waren voor UniC een les: dit moet beter. Dat is gelukt.” Trouw is er kennelijk al van overtuigd dat het gelukt is om de kinderziektes uit het concept te halen. Dan is de vraag: waarom zijn we alsnog een slechte school?

Daar komt in het artikel wel een antwoord op. Trouw blijft hameren op het verschil tussen de schoolcijfers en de eindexamencijfers. De constatering dat dit verschil bij de tweede Havolichting ruim binnen de perken bleef wordt wel gemaakt, maar laat schrijfster Maaike van Houten vervolgens links liggen. In het kader ‘Schoolexamens te hoog’ wordt vervolgens uitgelegd dat 15 procent van alle middelbare scholen het verschil niet binnen de perken kunnen houden. Van de Vwo-scholen is dat 40 procent.

De titel van het artikel over UniC luidt “Op deze school leer je zelfstandig te werken.” En jawel, daar ben ik het helemaal mee eens. De tegenoverliggende bladzijde draagt de titel “Structuur bieden en eisen stellen.” Nu ben ik redelijk zeker dat je in het leven na je middelbare school, waarvan vele scholieren zich met mij nog nauwelijks iets kunnen voorstellen meer hebt aan een geroutineerde zelfstandigheid dan dat je terug moet vallen op je structuur die er op de middelbare school met een soort van militaire discipline is ingestampt.

Als trouwe lezers van de krant waarvoor ik inmiddels een iets minder diepe buiging maak deze informatie meenemen bij het lezen van het artikel over UniC, waarin ook genoeg juiste informatie staat, ben ik ervan overtuigd dat ze drie keer extra nadenken over UniC en dan toch een positief oordeel vellen.

De zogeheten Golfkust, de zich over zes staten strekkende zuidkust van de Verenigde Staten lijkt de mankepoot van Noord-Amerika. In 2005 werd vooral New Orleans ernstig getroffen door orkaan Katrina en eerder dit jaar vond misschien nog wel een grotere ramp plaats. Op 20 april explodeerde het Deepwater Horizon van olieconcern BP na een blowout.

Vijf maanden moest het duren voordat het lek definitief kon worden afgedicht. We waren inmiddels vele loze beloften, miljarden euro’s en ongeveer 800 miljoen liter gelekte ruwe olie verder. Obama noemde het de grootste milieuramp die de Verenigde Staten ooit hebben doorgemaakt. Maar hij bleef strijdvaardig: “Vergis je niet: we zullen deze ramp bevechten met alles wat we hebben, zolang het duurt.” Daar voegde hij aan toe dat hij en zijn team “BP zullen laten boeten voor de schade die ze hebben veroorzaakt.”

Bij de reactie van BP in de media is veel mis gegaan. Zo ging de topman van het concern een dagje vissen met zijn zoon, terwijl de gehele Golfkust zich hardop afvroeg hoe lang het nog ging duren. Merlan van Holten en ik vragen ons voor ons profielwerkstuk af hoe BP de negatieve berichtgeving had kunnen voorkomen. We spreken daarvoor met crisismanagers met ervaring over hun kijk op de zaak.

Welke crisismanager of ervaringsdeskundige mogen we niet missen?